Weergaloze voorstelling over laatste deur

SNEEK - Als je een voorstelling begint met het nummer Ik geloof in jou van Boudewijn de Groot dan is de romantische grondtoon gezet, zo zou je veronderstellen als bezoeker van de voorstelling It wie op in moaie simmerjûn. De première was in het fraaie Theater Sneek en de vier rollen werden gespeeld door Jan Arendz en Joke Tjalsma. Die romantische grondtoon behoeft trouwens wel een belangrijke nuancering want het is vooral romantiek voor gevorderden in het leven. Het in 1996 uitgekomen nummer maakt niet voor niks deel uit van de cd met de veelzeggende titel Een nieuwe herfst.

Die nieuwe herfst heeft dan weer te maken met de twee vijftigers Theo en Anneke die zich gevoelsmatig terug wanen op een prachtige zomeravond, meer hoop dan werkelijkheid. Als contrast het winterlandschap van Wimmy en Daniël als de ouders van Anneke die welbeschouwd niet meer zelfstandig kunnen wonen. ‘Elkoar de hân beet hâlde as ik gean’, zo vat Daniël het dilemma rondom de vorm van het levenseinde in een romantische zin samen.

Gewenste en wellicht gedroomde slotakkoorden over het idee van samen de laatste deur doorgaan. En dan die weerbarstige werkelijkheid in het armzalige zorglandschap van het heden. Anneke en Theo op zoek naar een passend onderkomen, Wimmy en Daniël die heimelijk het eigen einde willen regisseren. Zo omschreven zou het een loodzware voorstelling kunnen zijn maar niets is minder waar.

De humor heerst over de tragiek zoals dat in het werkelijke leven ook vaak het geval is. De lach moet het uiteindelijk allemaal wat draaglijk maken en wat dat betreft slaagt de voorstelling in alle opzichten. Met een glansrol in ‘eigen stadion’ van Joke Tjalsma die immers in Sneek opgroeide.

Met prachtige bruggetjes die moeiteloos de twintig jaar verschil nemen. Een ontroerende Jan Arendz die ietwat onzeker, passend bij de leeftijd, zijn favoriete draaiorgelmuziek It wie op in simmerjûn van zijn al even geliefde Paltrok draaiorgel zingt voor zijn geliefde, dementerende levensgezellin Wimmy.

Grote herkenbare thema’s op weergaloze wijze luchtig verpakt. Met af en toe een filosofisch vonkje: ‘Moatst wat misse om te witten watst net hast’. Dus mis deze voorstelling niet.

Rynk Bosma