Priesterjubileum in stilte

SNEEK Peter van der Weide is vandaag op de kop af 25 jaar priester. Reden voor een feestje. Maar nu even niet, zegt de graag musicerende tenor-pastoor van de Sint Antonius van Paduaparochie. Corona steekt er een stokje voor. ,,Jammer, want ik merk dat de behoefte van mensen om elkaar weer even te zien toch sterk groeit. Menselijk contact kan niet door iets anders worden vervangen.”

Maar voorlopig blijft het nog een maandje stil in de kerk aan de Singel waar het op de eerste zomerdag van dit jaar aangenaam koel is. Dat is het ook in het hoofd van de op 12 juli 62 jaar wordende pastoor drs. Peter van der Weide, want het is zo’n dag dat hij van hot naar haar rent. Om op tijd terug te zijn in zijn pastorie om de krant van dienst te zijn, pakt de man die ook graag fietst snel de auto voor het tweede bezoekje aan de familie van een overleden man. Na een gesprek met de verslaggever van dienst staat weer een vergadering gepland. Het komt allemaal goed.

,,De goede man was 92. Een respectabele leeftijd. Maar toch. Zijn uitvaart is nu goed geregeld. Maar ook bij zijn afscheidsviering in deze aparte tijd mogen in de kerk slechts 30 man zijn. Natuurlijk, er komt een livestream en weet ik allemaal wat, maar op zulke momenten wil je eigenlijk toch het liefst bij elkaar zijn,” steekt Van der Weide van wal.

Van der Weide’s jubileumfeest schiet er bij in. Hij neemt het zonder problemen voor lief. ,,Als je feest viert, moet je bij elkaar kunnen zijn. Dat gaat nu even niet. Klaar. Per 1 juli mogen we met 100 mensen bij elkaar komen in de kerk, maar dan gaat het nog niet. We vieren het feestje misschien nog wel eens als het gewoon weer kan. We wachten rustig af. Je kunt er toch geen zinnig woord over zeggen. En och we houden nog iets om naar uit te zien”. Ook het jubileum van Van der Weide’s, eveneens uit Bolsward afkomstige collega Lucas Foekema die inmiddels 25 jaar pastoraal werker is, is uitgesteld.

Peter van der Weide is bijna tien jaar pastoor in de Sint Martinuskerk, de Sneker parel in de vierpas fusieparochie met verder prachtige kerken in Roodhuis, Heeg en Blauwhuis. ,,Als kind wilde ik al priester worden”, zegt de geboren Bolswarder. Vanwege de veranderingen in die tijd ging hij niet als 12-jarige naar het klein seminarie. ,,Ondertussen werden de groot seminaries omgebouwd tot groot theologische scholen. Wisten wij veel in Bolsward.”

Als misdienaar, jongenskoorlid en orgelspeler in de dop was op jonge leeftijd de verbinding met de kerk al wel gelegd in de huidige tweede stad van Súdwest-Fryslân. In een onlangs opgenomen film naar aanleiding van zijn priesterjubileum vertelt Peter van der Weide onder andere openhartig over zijn jeugd en zijn priesterschap. De film neemt de kijker mee langs de kerklocaties Heeg, Reahûs, Blauwhuis en Sneek. Ook is zijn talent voor de muziek te horen middels zang en orgelspel. De film wordt vandaag openbaar. De link is te vinden op de website van de parochie: https://www.sintantoniusparochie.nl/

 

Van der Weide volgde de opleiding voor kerkmuziek in Utrecht. Na zes jaar raakte hij als kerkmusicus aan de slag in IJsselstein. ,,Het andere bleef trekken. De pastoor daar zei ’je moet er niet te lang mee wachten, want anders wordt het steeds moeilijker’. Toen ben ik in 1985 alsnog theologie gaan studeren in Heerle.”

 

Van der Weide’s carrière als priester begon in 1994 in het Gooi. Kortenhoef, Ankeveen, Nederhorst den Berg. Van priesterkandidaat was hij na een jaar priester. Toen de pastoor vertrok werd hij het. Na 12 jaar verkaste hij hogerop naar Zwolle en omgeving. ,,Een samenwerkingsverband van acht parochies. Ja het priestertekort werd al nijpend. Toen ik daar vertrokken was, kwam de Kop van Overijssel en de Flevopolder er óók nog bij. Ik dank God dat ik toen net weg was, want hoe houd je dan in vredesnaam een beetje het overzicht.”

,,Als je nog eens naar het Noorden wil...”, had bisschop De Korte, toen nog deken in Zwolle, hem kort daarvoor ingefluisterd. Van der Weide greep de kans om in de voetsporen te treden van pastoor Leo van Ulden in Sneek. In september 2011. Back tot the roots. Na 30 jaar terug in Friesland. Hij nam in het Friesch Dagblad de column over van zijn naar Zuid-Holland vertrokken voorganger waarin hij zware zaken graag een beetje trachtte te verlichten met een vleugje humor. Het past ook bij zijn geloof. Een beetje katholiek houdt wel van een blije opgewekte sfeer.

 

Muziek helpt erbij, weet Van der Weide. Als tenor in een kwartet geeft hij soms concerten. Hij studeert geregeld op het orgel in zijn fraaie kerk aan de Singel. Hij hoopt dit jaar ondanks de afgelasting van de Sneekweek toch een orgelconcert te kunnen geven. Bekend van Radio en TV is hij ook. Dankzij de landelijke televisie-uitzendingen van de KRO/NCRV van de eucharistievieringen. Dat gebeurt inmiddels al zeven jaar. In het begin ook zeven keer per jaar als één van de zeven bisdommen die gezamenlijk tot 49 wekelijkse uitzendingen komen. ,,We hebben dat vier jaar volgehouden. Maar het vergt nogal wat. Het is een behoorlijke organisatie. Nu doen we het namens ons Bisdom samen met Barger-Oosterveld, bij Emmen. Wij vier, hun drie”

Bij de vieringen sinds de coronouitbraak weten Van der Weide en Foekema zich slechts in gezelschap van een musicus, de koster en zijn assistent. De preek wordt op de website gezet. We kunnen in deze juni maand met dertig mensen vieren. Maar wij hebben gekozen om per 1 juli met honderd mensen de draad op te pikken. Kunnen we deze maand gluren bij de buren; even kijken hoe het allemaal gaat. Daarna kunnen onze mensen hier elke dinsdag, donderdags, vrijdags en zondags terecht. (met een gulle lach) ,,400 man in de week; dan kun je toch in je handen wrijven niet?”

 

Van der Weide houdt er niet van om te benadrukken wat vanwege corona niet kan, al mist hij op dit moment de parochianen en de zo vertrouwde dingen zoals vergaderen, cursussen, de eerste communie, het vormsel. Je kunt het beter hebben over wat wél kan, is zijn motto. ,,Daar kun je verder mee.” Zoals de priesterjubilaris in het parochieblad doet: ,,Ik schrijf over dingen die wel gebeuren. Anders wordt het zo’n depriblaadje. Maar goed we zien natuurlijk uit naar de dingen, zoals de gezamenlijke vieringen, die straks hopelijk weer gaan komen. Onze onzichtbare vijand is er nog wel degelijk, maar de goede God ook. Het zal straks allemaal weer goed komen. We moeten uit gaan van de goedheid die in de mensen zit. Daar vertrouwen we op.”