Max Verstappen maar dan anders - column

Regio

De locatie is perfect. Een balkon dat uitzicht biedt op een T-splitsing, voorzien van verkeerslichten. Ideale omstandigheden om 's avonds, met een goed glas en een knabbeltje, een spel te spelen.

Om de feestvreugde te verhogen loopt de hoofdweg langs de boulevard. Afslaand verkeer gaat richting de bergen, die achter het hotel liggen. De hoofdweg is vrij breed, en de afleiding - de zee en de dobberende of flanerende vakantiegangers -  is groot.

Doel van het zelfbedachte spel is om, kijkend vanaf het balkon naar het kruispunt, te voorspellen hoeveel auto's er door 'rood' rijden. Uiteraard zijn er ook, zoals een goed spel betaamt, bonuspunten te verdienen. Een bijna-ongeluk is goed voor vier punten, een aanrijding vijf punten.

Binnenkort breekt de vakantie weer aan. Het hotel met balkon én uitzicht op een gevaarlijk kruispunt is al geboekt; weldra kan het spel weer beginnen.

Tot die tijd moeten we het doen met mevrouw Jansen (dat is - uit privacyoverwegingen - uiteraard niet haar echte naam; ik had evengoed voor het in Nederland veelvoorkomende Smit of De Vries kunnen kiezen). De bejaarde dame, die over een arsenaal aan foeilelijke hoeden beschikt, maar dit geheel terzijde, gaat op gezette tijden naar een centrum even buiten het dorp.

Rond een uur of negen wordt ze van huis gehaald. Haar 'taxi', een krappe personenauto zonder airco, met daarin een aantal eveneens bejaarde mensen, staat doorgaans keurig op tijd voor haar huis.

Vervolgens voltrekt zich een Shakespeariaans toneelspel. De chauffeuse stapt uit, loopt naar de deur, belt aan en wacht. Vervolgens kijkt ze door het raam, belt nogmaals aan en wacht, wacht, wacht en wacht.

Op een gegeven moment gaat de deur open en lijkt er schot in de zaak te zitten. Dit is echter slechts schijn. De chauffeuse stapt dan naar binnen, waarna de minuten wegtikken. Een poosje later stapt ze weer naar buiten om te kijken hoe het de (hoog)bejaarde mensen in haar auto vergaat. Ze leven nog, gelukkig.

Iets minder opgewekt dan tien minuten geleden loopt ze weer naar het huis van mevrouw Jansen om haar  - waarschijnlijk - tot enige haast te manen. Dit sorteert doorgaans effect. Terwijl de minuten wegtikken verschijnt de oude dame, met hoed, in de deuropening, en kan de wandeling naar de auto beginnen. Max Verstappen is on his way, maar dan anders.

Doel van dit spel is -  u raadt het al - om te voorspellen hoeveel tijd er zit tussen de aankomst van de chauffeuse en de tijd dat ze, met mevouw Jansen in de auto, vertrekt. Het record staat op 22 (!) minuten.

Voor wie het 's morgens te vroeg vindt om spelletjes te spelen, geen nood, 's middags wordt mevrouw Jansen ook weer thuis afgeleverd.

Arjan Brondijk


Auteur

Arjan Brondijk Redacteur