Alice Booij verzamelt foto’s van ‘enkhuisjes’

Sneek

Op de drempel van het leven beschouwde het vierjarig kind Alice Booij uit Sneek het elektriciteitshuisje in de wijk Sperkhem in Sneek als een ‘enkhuisje’, een plek waar je het leuk hebt. Ruim zes decennia later verzamelt zij als een uit de hand gelopen hobby foto’s van elektriciteitshuisjes uit binnen- en buitenland.

Die charmante, kinderlijke droom kwam voort uit een merkwaardige associatie die je welbeschouwd alleen als kind kunt hebben en koesteren. ,,Ik heb altijd dat beeld van ‘Enk huisje’ bij me gehouden’’, zo bekent de nu 66-jarige Booij. Vader Huite Booij werkte bij de waterleiding in Leeuwarden en reisde elke dag heen en weer met de trein. Alice mocht als kind, ,,Ik zal toen vier of vijf jaar zijn geweest’’, haar vader ophalen. Maar niet verder dan de brug en dan wachten, zo was de instructie van moeder Johanna Wagenaar.

 

Binnen de familie van Booij ging het verhaal dat de moeder van vader Huite op een skûtsje voer en haar gelukkigste tijd in Enkhuizen had doorgebracht. Dat paradijselijke verhaal ging bij Alice een eigen leven leiden, of om het in de woorden van het lied Het Dorp van Wim Sonneveld te zeggen: ‘Ik was een kind en wist niet beter’. ,,Als kind wist ik niet dat Enkhuizen een stad in Noord-Holland was. Voor mij was dat elektriciteitshuisje bij de brug het ‘enkhuisje’, de plek waar het altijd leuk was.’’

 

Booij groeide op in het Sperkhem. Als stadsmens woont ze graag in Sneek, ,,Maar mijn hart ligt in Friesland. Ik heb wel werk kunnen krijgen in het midden en westen van het land, maar ik wilde het liefst lekker in Friesland blijven.” Samen met haar man reist ze regelmatig door de provincie, om te genieten van de bijzonderheden en het landschap. En passant maakt ze foto’s van elektriciteitshuisjes. Sneek is de stad waar zij talloos veel mensen kent, ook al wil dat haar wel eens overmoedig maken zoals enkele jaren geleden. ,,Op vakantie in Finland kwam ik iemand tegen die zei dat ze ook uit het Sperkhem kwam. ‘Dat kan niet’, zei ik, ‘want ik ken jou helemaal niet’. Bleek ze er nog maar drie weken te wonen. Ze is mijn beste vriendin geworden.”

Hoewel Booij moet lachen om haar eigen, éénmalige overmoed, levert een overzicht van haar beroepsleven genoeg redenen op om te kunnen vaststellen dat zij alleen al beroepshalve inderdaad wel erg veel Snekers moet kennen. ,,Het moet niet te veel gaan over wat ik allemaal heb gedaan’’, zo bezweert zij het gevaar dat het te veel over haar beroepsleven zal gaan. Dat leven zei zij in 2014 vaarwel om als een heuse ‘pensionada’ samen met haar man Jochum (Joop) Couperus te genieten van de gedeelde interesses.

Lees het complete artikel vandaag in het Sneeker Nieuwsblad

 


Auteur

Sjoerd Stiensma (Eind)redacteur Sneeker Nieuwsblad