Ingezonden: Garrejakkes

Sneek

Het is een witte wereld. Het was vannacht al te merken, want het was zo stil en licht in de slaapkamer. Er moest wel sneeuw liggen. En dat wilde ik ook zien, eindelijk winter. Voor heel even trouwens. Maar net lang genoeg om de viezigheid op straat te verstoppen. Ik kom thuis na prijsjes gekocht te hebben voor mijn kleinkinderen, neefjes en nichtjes. We hebben morgen de familiedag en dan gaan we namelijk altijd sjoelen en daar horen natuurlijk prijsjes bij. Ik veeg mijn schoenen goed op de mat in de gang. Want mijn laarzen hebben diepe groeven, helemaal geschikt voor dit weer. Daarna loop ik naar boven en zet mijn boodschappen op de keukentafel en ga naar de kamer. Ineens zie ik een vieze vlek op de vloer en kijk wat verder. Er zijn er nog meer. Het is een vies kleurtje. Nee hè! Ik loop naar beneden en zie ook op de trap en waar ik mijn voeten goed heb geveegd (zoals dat hoort) allemaal poep. Grote ergernis bekruipt mij. Mijn leuke gevoel over de aankopen is verdwenen. Garrejakkes. Na het gebruikte en nu afgekeurde sponsje, de vieze borstel, oude lappen en weer een schoongemaakt schroevendraaier, de poepgeur en de ergernis, word ik weer een beetje kalm. Wat een nare klus. Gewoon een plastiek zakje, zoals dat hoort. De volgende dag zitten de vlekken nog in de gang en het stinkt er. Bedankt dierenvriend.

Sneek, Jitske Sonnenberg    

Auteur

redactie