Gezelligheid troef bij klaverjassers Old Vic

Ysbrechtum

In september 1973 nam uitbater Harry Diekstra – samen met een aantal inwoners van IJsbrechtum - het initiatief voor een klaverjasclub. Ruim vier decennia later is Old Vic nog steeds springlevend. ,,De sociale controle is groot.”

In dorpshuis It Nije Formidden heerst een sfeer van ‘ouwe jongens krentenbrood’. Bestuursleden Piet Abma, Wiebren Postma en ex-bestuurslid Harry Diekstra zijn in afwachting van de maandelijkse klaverjasavond. ,,Zo tegen achten druppelen de eersten binnen”, trapt eerstgenoemde af. ,,Het Sneker kwartiertje erbij en dan kunnen we los. We delen nummertjes uit en op die manier vormen zich groepen van 2 tegen 2 die gaan klaverjassen. ,,Om grote prijzen”, reageert Diekstra met een ondeugende twinkeling in zijn grijsblauwe ogen. ,,VVV-bonnen en niet te vergeten: de poedelprijs. Ja, de beruchte fles wijn is ook al veertig jaar een vast gegeven.” Diekstra, eigenaar van de plaatselijke bar/dancing Old Vic, verspreidde ruim veertig jaar geleden – met medeweten van een aantal dorpsgenoten - onder de inwoners van Ysbrechtum een brief. Hierin werden zij uitgenodigd om tijdens de wintermaanden 1973/1974 één maal in de drie weken deel te nemen aan een klaverjasavond. ,,Het was vanaf het begin al een behoorlijk succes”, vertelt voorzitter Abma. ,,En dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Al die jaren is het ledental zo rond de 40 geweest, de verhouding dames/heren is fifty fifty. De club wisselde in de loop der tijd wel van locatie. Van de bar/dancing verhuisden de leden naar het oude dorpshuis, daarna werd het weer Old Vic en nu vindt het kaartje leggen al sinds de bouw van het nieuwe dorpshuis daar plaats. Abma en Diekstra zijn echte oudgedienden, Wiebren Postma werd lid in een later stadium. Maar alle drie koesteren ze mooie herinneringen. Diekstra: ,,In Old Vic zaten de laatste kaarters er soms om drie uur ’s nachts nog.” ,,Maar geen gekke dingen”,vult Postma aan. ,,Nee, want wie zijn vrouw heeft meegenomen, komt nooit te laat thuis”, lacht Abma. Leden van Old Vic – nieuwe leden zijn van harte welkom – zijn erg trouw aan de club. Natuurlijk kan er iets tussendoor komen, maar de klaverjasavond is bij de meesten heilig. Er wordt fair gespeeld en naar elkaars tactieken gekeken, voor zover die er dan zijn. Postma: ,,We hebben er iemand bij die zolang de kaarten schudt, dat je bang bent dat de plaatjes eraf gaan. En een gebroken arm? Geen reden om niet te kaarten. We hebben een speciaal houten plankje waar de kaarten in kunnen staan, en zo kan er gewoon met een gipsarm worden doorgespeeld.” ,,De gezelligheid”, memoreert de 80-jarige Diekstra, ,,die was er destijds al bij mij in de kroeg, en die is er vandaag de dag nog. Toen we begonnen in 1973, was het oliecrisis. De taxi’s reden gratis tussen Old Vic en Sneek. Dat is nu helaas wel anders.” Wat niet anders is, is de jaarlijkse slotavond. Het hele seizoen wordt de score van elk lid bijgehouden, op de slotavond komt de competitie tot een hoogtepunt. ,,Er is een mooie beker te winnen”, legt Abma uit, ,,en daarnaast levert Repko vanzelfsprekend glimmende medailles. De verloting is trouwens ook iedere keer weer een feest. Mensen nemen zelf kleine prijsjes mee.” ,,En dus komt het weleens voor dat iemand zijn eigen ingelegde prijs van vorig jaar wint”, merkt Postma droog op. ,,Ach ja”, besluit Abma, ,,maar dat geeft niet. Nogmaals: de gezelligheid staat voorop bij Old Vic. Ik kijk in ieder geval na twaalven niet meer op mijn horloge.” Amanda de Vries.

Auteur

Redactie